به رستاخيز ] سخت بىگمان شوند ( - يقين حاصل كنند ) » . ( گزيده‌هاى زادسپرم ، 34 / 54 - 52 ؛ وزيدگىهاى زادسپرم ، ص 99 ) « دربارهء رستاخيز و تن پسين » 13 عنوان بخش نوزدهم از بندهش است ، كه در آن از اين رويداد عظيم و نقش انسان در برپايى آن سخن رفته است . در آغاز اين بخش ، چگونگى تغذيهء انسان‌ها از مهم‌ترين نشانه‌هاى پايان هزاره‌ها و فرارسيدن آخر الزمان و منجى آن است . در آخرين هزاره از عمر 12 هزار سالهء جهان ( هزارهء اوشيدرماه ) آدميان به تدريج خوردن را رها مىكنند : « گويد به ( نامه ) دين كه از آن‌جاى كه مشى و مشيانه ، 14 هنگامى كه از زمين بررستند ، نخست آب ، سپس گياه ، سپس شير و سپس گوشت خوردند . مردم نيز به هنگام مردنشان ، نخست از گوشت و ( سپس از ) شير و سپس از نان خوردن نيز بايستند و تنها ، تا به مردن ، آب خورند . ايدون نيز به هزارهء اوشيدرماه نيروى آز ايدون بكاهد كه مردم به يك خوراك خوردن سه شبانروز به سيرى ايستند . پس از آن ، از گوشت خوردن بايستند و گياه و شير گوسپندان خورند ، سپس ، از آن شيرخوارى نيز ايستند ، سپس ، از گياه‌خوارى نيز ايستند و آب‌خوار بوند . ده سال پيش از آن‌كه سوشيانس آيد ، به ناخوردن ايستند و نميرند . سپس سوشيانس مرده برخيزاند » . 15 در متن فارسى بهمن يشت آمده كه وقتى هوشيدرماه ظهور مىكند و هزاره‌اش آغاز مىشود چگونه بدى و پتياره از جهان ناپديد مىشود به‌طورى كه ده نفر از شير گاوى سير مىشوند : « و هزاره اوشيدر چون بسر شود زمانهء اوشيدرماه بامى درآيد و اوشيدرماه بهم پرسهء اورمزد شود و دين همه پذيرد و در جهان روان بكند . بيست شبانروز آفتاب در ميان آسمان بازايستد و مردم جهان چون آن معجزه ببينند دو سه يك بدين استوان شوند و منش بر داد يزدان دارند و در زمان اوشيدرماه بامى دروج پتياره آشموغ با مارى اژدها سهمگين در جهان رسد و چنان سطبر باشد كه بسيارى مردم و چهارپاى و پرنده تباه كند و اوشيدرماه بخره و رج ايزدى و نيرنگ اوستا بزند و از جهان مردم بازدارد و جهان پاك كند و بعد از آن هيچ خرفستر و گزنده مار و كژدم و مگس و پشه و هيچ جهنده و گزنده در جهان نباشد و بنماند و دروج آشموغ 16 فريفتارى از جهان بشود و چون زمانهء اوشيدرماه بسر شود پس زمانه ساسان پرخره باشد ، ورجاوند به سى سالگى بهم پرسهء اورمزد شود و دين زرتشت